شروع کار
کارت یک صفحه است، یک لینک، و کارتهای همه. این تمام آن است، از یک صفحهی خالی تا لحظهای که کسی که برایش ساخته شده بازش میکند.
کارتی بساز
«ساختن صفحهی خودت» را بزن. هنوز چیزی ذخیره نشده: عنوان، نام کسی که کارت برای اوست، پسزمینه و موسیقی همه در همین مرورگر نگه داشته میشوند، پس بستن تب هزینهای ندارد و برگشتن پیشنهاد میکند که ادامهاش بدهی. اگر دوست داشتی خودت اولین کارت را بنویس؛ پیوستن به کارت خالی سختتر از کارتی است که چیزی رویش هست.
ذخیرهاش کن
«ذخیره» از تو میخواهد وارد شوی، و ورود همان چیزی است که کارت را در حسابت میگذارد و لینکش را برای بقیه به کار میاندازد. تا آن موقع کارت در یک مرورگر، روی یک دستگاه هست، و چیزی برای فرستادن به کسی وجود ندارد.
از مردم بخواه بنویسند
در ریل ابزار کارت «دعوت» را باز کن و لینکی را که میدهد بفرست. هر کسی که آن لینک را داشته باشد میتواند کارت را بخواند و به آن اضافه کند: یک کارت، یک عکس، یک GIF، یک ویدیو یا یک پیام صوتی. نوشتن نه حساب میخواهد، نه اپ، و نه دعوتی از طرف ما.
تماشا کن که پر میشود
هر وقت خواستی ببینی چه رسیده، کارت را باز کن؛ هر بار که به تب برگردی خودش را دوباره میخواند. عنوان، پسزمینه و موسیقی تا وقتی کارت پر میشود مال خودتاند که عوضشان کنی، و «پیشنمایش» نشانت میدهد کسی که کارت برای اوست چه خواهد دید.
تحویلش بده
وقتی کارت پر شد، «تحویل» را باز کن و آن لینک را، لینکی متفاوت از لینک دعوت، برای کسی بفرست که کارت را برایش ساختهای. با عنوان کارت و یک دکمه باز میشود، و پشت آن کارتها و هیچ چیز دیگر: هیچکدام از کنترلهایی که استفاده میکردی آنجا نیست.
بعد از آن
کارت تا وقتی نگهش داری روی همان لینک میماند، و هر چیزی که رویش نوشته شده هم همینطور. حذفش، کارتهای رویش و فایلهایشان را با خودش میبرد.